W

etenschappers hebben zich al eeuwen het hoofd gebroken over de vragen hoe en waarom die primitieve bewoners die tekeningen daar in het aardedonker hebben aangebracht. Wat wilden ze zeggen, overbrengen, en waarom vaak alleen op moeilijk bereikbare plekken?Veel plekken waar tekeningen zijn gevonden, zijn pas na een lange en gevaarlijke tocht via nauwe openingen en steile en glibberige paadjes te bereiken, waarschijnlijk ook in de tijd dat ze zijn aangebracht. Een ander punt dat bijzonder is, is dat uitstekende punten of bulten van rotsen en de schaduwen van spleten heel vaardig in het kunstwerk zijn verwerkt om een dier, brug of iets anders voor te stellen. Door deze kunstzinnige hoogstandjes worden tekeningen gecreërd die tot leven komen. Krijgers met speren die van een brug zijn gevallen, worden keurig in perspectief, in de juiste verhoudingen weergegeven.
       Wie was die oermens? Hancock had al snel het idee overgenomen van andere onderzoekers als David Lewis-Williams — auteur van onder andere The Mind in the Cave, een wat academischer geschreven en minder toegankelijk boek — die tot de conclusie kwamen dat de vele raadselachtige tekeningen en muurschilderingen gemaakt moesten zijn onder invloed van hallucinogene middelen. Die oermensen waren dus niet per se primitief, maar doordat ze verkeerden in een trance, in een andere bewustzijnstoestand, beschreven ze iets wat ze zagen op een ander gebied van zijn. De lange uitgerekte en draadvormige mensen, de voorstellingen van half dier, half mens blijken door iedereen waargenomen te worden die onder invloed van diezelfde hallucinogene middelen verkeert.
       Paddo's en een thee gemaakt van de Psychotria viridis , de zogenaamde ayahuasca-thee, worden al eeuwen lang door de sjamanen in het Braziliaanse regenwoud gebruikt voor hun zoektocht naar visioenen of contact met voorouders. Sommige sjamanen, zoals die van de San in Zuid-Afrika, beweren bovendien telepathische verbindingen te kunnen leggen of in korte tijd veel te kunnen leren. Nuttig om te overleven.
       Maar Hancock is niet iemand die bepaald lichtgelovig is of alles uit een boekje haalt, nee, hij wil het zelf ondergaan, zien en weten. Hij besluit zich te onderwerpen aan een experiment. En wat volgt is geen pretje. Echt anders dan een gelukzalige en verslavende heroïne-trip. Hij beschrijft hoe hij ergens in het Amazone-gebied in het bijzijn van zijn vrouw, een arts en een sjamaan moedig de trip ondergaat, hoe hij moet overgeven en overal pijn heeft, maar ook dat hij slangen en wezens ziet en nog vele andere mysterieuze dingen te weten komt.
       Op een boeiende en goed gedocumenteerde wijze en vlot geschreven laat Hancock in ruim 700 pagina’s zien dat de kunstenaars uit de oudheid dromen en visioenen hebben achtergelaten die parallellen vertonen met de merkwaardige afbeeldingen van de Maya-cultuur van Midden-Amerika. Het is niet een op zichzelf staande cultuur maar één die door alle volkeren wereldwijd in stand werd gehouden. De rotstekeningen zijn dan ook het resultaat van de eerste mensen die een deur naar een andere wereld zochten, een wereld van dromen en wijsheid. De wereld waar religie is geboren.
       Het Oermysterie, ontmoetingen met de oude leermeesters van de mensheid, is rijk geïllustreerd en is voorzien van een index en 71 pagina’s met noten en verwijzingen.